Hejma
Wat je kind later wil weten (en jij nu nog weet)
Vraag een volwassene wat hij over zijn eigen kindertijd zou willen weten en het gaat zelden over foto's. Het gaat over details: hoe was ik als baby, waarom heet ik zo, wat vond ik toen belangrijk.
De vragen die altijd terugkomen
Hoe kwamen jullie aan mijn naam? Wat was mijn eerste woord? Wat vond ik lekker en wat weigerde ik pertinent? Hoe was ik als baby, sliep ik goed? Waar hield ik van als kleuter? Wat was mijn eerste vriendje of vriendinnetje? Wat zeiden jullie toen ik moeilijk deed? Deze vragen komen vroeg of laat, en het antwoord ligt nu nog voor het oprapen.
Waarom je ze nu al moet opschrijven
Ouders denken dat ze dit nooit vergeten, en toch gebeurt het. Bij een tweede kind lopen de herinneringen door elkaar, en na tien jaar weet je van geen van beiden meer welk woord het eerst kwam. Het kost je tien minuten om de antwoorden op te schrijven, en die tien minuten kun je later met geen mogelijkheid inhalen.
Schrijf ook waarom, niet alleen wat
Dat een kind een naam heeft is een feit. Waarom jullie die kozen, welke naam het bijna werd en wie er tegen was, dat is het verhaal. Hetzelfde geldt voor verhuizingen, van school wisselen of een moeilijke periode: je kind wil later niet alleen weten dát het gebeurde, maar hoe jullie het toen beleefden. Wees eerlijk over de rommelige stukken, dat maakt het echt.
Zet het op een plek waar het blijft
Een notitie op je telefoon verdwijnt met je telefoon. Zet dit soort antwoorden bij de rest van het familiearchief, met een datum erbij, zodat ze straks tussen de foto's van dezelfde periode staan. Wil je het echt persoonlijk maken, schrijf het dan als brief voor later die pas opengaat op zijn achttiende.
Begin met één vraag per week
Je hoeft het niet in één avond te doen. Neem elke week één vraag en beantwoord die in vijf zinnen. Na een half jaar heb je een boekje vol antwoorden waar je kind straks urenlang in leest. Welke vraag beantwoord je vanavond?